Sheldon Chalet

Lot

Podjazd trwa 75 minut

Nie ma tu drogi. Sheldon Chalet, dom z pięcioma sypialniami na skale w lodowcu Ruth, leży godzinę i kwadrans lotu helikopterem od Anchorage albo 30 minut od Talkeetny. Sam chalet podaje, że od tego, co nazywa cywilizacją, dzieli go 80 km.

Lądujesz na skalnym grzbiecie pośrodku lodu, ok. 1800 m n.p.m. Po drugiej stronie lodu stoi najwyższy szczyt Ameryki Północnej, 6190 m, ok. 17 km w linii prostej.

Helikopter to jedyna droga na górę. Komunikaty prasowe amerykańskiej służby parków narodowych odnotowują tu jeden wypadek, 20 lutego 2020 roku: helikopter z pilotem i dwiema osobami na pokładzie, krótko po starcie z lądowiska na lodowcu. Nikt nie odniósł obrażeń. Chalet nie podaje, czy lot jest w cenie ani co się dzieje, kiedy pogoda nie pozwala wystartować. Zapytaj o jedno i drugie, kiedy będziesz pisać.

Skała

Dwa hektary i komplet planów

Skała to nunatak, szczyt, który wystaje ponad lód. W połowie lat 50. pilot buszu Don Sheldon, który latał przy mapowaniu Gór Alaska z Bradfordem Washburnem, zajął tu dwa hektary. W 1966 roku postawił na nich sześciokątną chatę dla wspinaczy, Mountain House. Wciąż jest w użyciu.

Planował coś większego i zmarł na raka w 1975 roku, w wieku 53 lat, zanim zdążył to zbudować. Po śmierci matki w 2014 roku jego dzieci, Kate i Robert, wybrały projekt chaty. Kilka tygodni później znalazły plany chaty z 1968 roku, podpisane „Sheldon Chalet”. Budowa ruszyła w 2015 roku, dom otwarto w 2018.

Rodzina mówi, że jest jedynym prywatnym właścicielem ziemi w granicach parku.

Dwa hektary prywatnej skały, w parku narodowym, w środku lodowca.

Parter

Brzozowy stół i biblioteka

Chalet też jest sześciokątny, więc widok obiega go dookoła. Parter to jedna otwarta przestrzeń: kuchnia, kominek, fotele uszaki, kącik z książkami o Alasce i stół jadalny zrobiony ręcznie z alaskańskiej brzozy.

Do domu należy własny szef kuchni. Przed wylotem kuchnia dzwoni, żeby zapytać, co jesz. Spiżarnią jest cały stan: krab królewski, łosoś i halibut; młode pędy paproci, pędy świerku i pąki mniszka; jesienią i zimą dżemy, marynaty i wędzone ryby. Posiłki wegańskie, koszerne i według zaleceń lekarza kuchnia przygotuje, jeśli powiesz o tym wcześniej. Kuchnia jest otwarta na salon.

Piętro

Pięć sypialni, dwie łazienki

Na piętrze jest pięć sypialni w prostym, nordyckim stylu i dwie wspólne łazienki. Żadnej sypialni nie trzeba wybierać: chalet mówi, że z każdej widać lodowiec i górę. Wybierasz liczbę osób. Dom przyjmuje od dwóch do dziesięciu gości i rezerwuje się go tylko w całości.

Na stronie nie ma ceny za noc. Piszesz do rodziny, podajesz porę roku i liczbę osób, a cenę poznajesz w odpowiedzi. Jest w niej wszystko: dom, szef kuchni i przewodnicy, na trzy noce lub dłużej.

Lód

Amfiteatr z lodu, na jednej linie

Pod oknami leży Don Sheldon Amphitheater, misa lodu i skał o powierzchni 91 km²: według historii spisanej przez chalet kraj nazwał imieniem pilota amfiteatr, a nie górę. Chalet podaje, że lód ma tu 900 m grubości i że w przeciętnym roku spada na niego ponad 30 m świeżego śniegu.

Na lód wychodzi się z przewodnikami, na jednej linie. Zimą jeździsz na nartach, zaglądasz w szczeliny i schodzisz do śnieżnych jaskiń we wnętrzu lodowca. Jeśli czekan to dla ciebie nowość, przewodnicy najpierw uczą cię na terenie posiadłości, potem zabierają na wspinaczkę lodową w jaskini. Jest też górka do zjazdów na sankach, z trasami długimi na 400 m.

Latem słońce prawie nie zachodzi, a roztopy wypełniają niebieskozielone jeziorka na powierzchni lodowca. Goście do nich wskakują. Lunch podaje się w salonie wyrzeźbionym w lodowcu.

Po zmroku

Z powrotem na lądowisko

Lądowisko jest zarazem tarasem. W dzień stoi na nim helikopter. W nocy krzesła, ogień i ci, którzy nie pójdą spać.

Od końca września do początku kwietnia noce są dość długie na zorzę, a od listopada do lutego chalet ma swój sezon zorzy. W tych miesiącach słońce wschodzi późnym rankiem, a przewodnicy prowadzą spacery po lodowcu przy pełni księżyca. Zorzę możesz oglądać z łóżka. Wejdź jednak na górę. Po saunie chodzi właśnie o ten mróz na tarasie.

Wiosna, od marca do maja, łączy jedno z drugim: noce wciąż dość ciemne na zorzę, dni dość długie na lodowiec, a na nim jeszcze zimowy puch. Jesień, wrzesień i październik, przynosi jesienne kolory i powrót zorzy.

Latem nie ma zorzy ani ciemnej nocy. Z tarasu patrzysz wtedy na lawiny schodzące z dalekich ścian i nasłuchujesz ich. Jeśli przyjeżdżasz w lipcu, niedźwiedzie znad Brooks Falls w Katmai to druga wyprawa na Alaskę, z własnym losowaniem. Porę roku wybierz, zanim napiszesz do rodziny. Tylko tę decyzję zostawia ci ten dom.