Harry’s Bar

Najpierw · uliczka

Uliczka, która prowadziła donikąd

Harry’s Bar mieści się pod adresem San Marco 1323, na końcu Calle Vallaresso, w Wenecji. Wysiądź z vaporetto na przystanku San Marco Vallaresso: drzwi są ok. 35 m dalej. Ze środka placu Świętego Marka idzie się ok. pięciu minut, w stronę wody.

Giuseppe Cipriani otworzył bar 13 maja 1931 roku. Salę znalazła jego żona, Giulietta: magazyn lin, ok. 4,5 na 9 m, na końcu ślepej uliczki. W 1931 roku żaden most nie łączył tej uliczki z placem Świętego Marka, więc, jak pisał, goście musieli przychodzić tu celowo. Nikt nie mógł wpaść po drodze gdzie indziej.

Szukaj nazwy na podświetlonej szybie, za żelazną kratą.

Potem · kontuar

Bellini przy kontuarze

Zanim zamówisz cokolwiek innego, zamów bellini przy kontuarze. Dom datuje je na 1948 rok i umieszcza w tej sali: małe białe brzoskwinie, zmiksowane na przecier, i prosecco. Cipriani nazwał drink na cześć Giovanniego Belliniego, weneckiego malarza z XV wieku.

Dom mówi, że Cipriani najbardziej cenił białe brzoskwinie i że od czerwca do września brzoskwiń było we Włoszech pod dostatkiem. Przyjedź w tych miesiącach.

Drink przychodzi w prostej szklance, nie w kieliszku typu flute, na papierowej serwetce, z wytrawionym na boku emblematem domu.

Usiądź na stołku. Kontuar biegnie wzdłuż jednej ściany sali: polerowane drewno, za nim okrągły zegar i butelki, stołki obite skórą.

Potem · okrągły stolik

Carpaccio dla hrabiny

Teraz usiądź przy stoliku. Poproś o jeden z okrągłych stolików w sali barowej: drewniane blaty, krzesła z oparciami obitymi skórą, niski biały sufit. Założyciel chciał miejsca prostego i eleganckiego, sali, w której wystrój nikogo nie przytłacza i w której jest światło.

Zamów Carpaccio alla Cipriani. Dom opowiada także tę historię. Danie powstało dla hrabiny Amalii Nani Mocenigo, której lekarz zabronił jeść gotowane mięso. Cipriani pokroił surową wołowinę bardzo cienko i skropił ją sosem, który nazwał uniwersalnym. Danie ochrzcił imieniem malarza Carpaccia, o którym tamtego roku mówiła cała Wenecja z powodu wystawy, i od czerwieni na talerzu.

Przychodzi cienkie i czerwone, z sosem ułożonym w kratkę od brzegu do brzegu. Jedz je z pieczywem, a jeśli jest lipiec, z drugim bellini.

Cipriani wybrał salę na końcu ślepej uliczki, żeby nikt nie trafił tu przypadkiem.

Dalej · karta

Jedno weneckie danie

Potem zamów jedno danie, które może być tylko weneckie. W przykładowej karcie domu: baccalà mantecato z grillowaną polentą, małe karczochy z Torcello, mątwy z polentą, wątróbka cielęca alla veneziana. Weź wątróbkę; jeśli wątróbka to nie dla ciebie, solę Casanova. Na deser tort bezowy z wanilią.

Rozejrzyj się, kiedy czekasz. Na tylnej ścianie wisi obraz laguny, wzdłuż ścian palą się małe lampy, a okna po jednej stronie dają sali światło.

Reszta karty to stała klasyka domu i nie próbuje cię zaskoczyć: cannelloni, zapiekane tagliolini z szynką, kotlet cielęcy po mediolańsku, club sandwich, kurczak curry z ryżem pilaw. Dom wymienia trzy klucze do sukcesu swojego maleńkiego baru: obsługę, swobodę i to, że niczego się gościom nie narzuca. Zamawiasz, co lubisz, w kolejności, jaką lubisz. Ta kolejność jest nasza.

Na koniec · godziny

Od 11:00 do 23:00

Harry’s Bar jest otwarty codziennie od 11:00 do 23:00. Stolik zarezerwujesz przez jego stronę na cipriani.com, pod numerem +39 041 52 85 777 albo pisząc na [email protected]. Dom nie mówi, z jakim wyprzedzeniem przyjmuje rezerwacje. Letniego wieczoru nie zostawiaj na ostatnią chwilę.

Przyjdź najpierw o jedenastej rano, kiedy sala się otwiera, tylko na bellini. Wieczorem wróć na carpaccio, z rezerwacją.

Sala jest mała celowo. Założyciel chciał gości, którzy przyszli właśnie do niej, a dom wciąż opisuje to, o co mu chodzi, jako poczucie klubu: ludzie, którzy się znają, swobodna rozmowa, obsługa, która jakby cię znała. Jego dewiza: „To serve is first to love”, służyć to najpierw kochać.

Rodzinną firmę prowadzą już cztery pokolenia Ciprianich. Wśród stałych gości dom wymienia Hemingwaya, Sinclaira Lewisa, Katharine Hepburn, Gary’ego Coopera, Orsona Wellesa, Franka Lloyda Wrighta, Joe DiMaggio, Trumana Capote’a i Peggy Guggenheim. W 2001 roku włoskie Ministerstwo Dziedzictwa Kulturowego uznało bar za zabytek narodowy. Dom mówi, że żadne inne miejsce publiczne we Włoszech nie dostało tego wyróżnienia w tamtym stuleciu.