Ginzan Onsen

1 grudnia, północ

Miejsca idą do sprzedaży, zanim spadnie śnieg

Ginzan Onsen to jedna ulica w górach prefektury Yamagata: rzeka pośrodku, drewniane ryokany na trzy i cztery kondygnacje na obu brzegach, lampy gazowe, które zapalają się wieczorem. Zimą na dachach leży gruba warstwa śniegu. Po ten widok ludzie tu przyjeżdżają. Drugą zimę z rzędu goście jednodniowi zostawiają samochody poza miasteczkiem i wjeżdżają busem. Zeszłej zimy można było dopłacić za konkretną godzinę. Tej zimy na konkretną godzinę sprzedaje się każde miejsce.

Zasady obowiązują od 19 grudnia 2026 do 7 marca 2027 roku. Liczą się busy odjeżdżające między 14:00 a 18:00, bo tylko one dowożą na zmierzch. Styczniowe idą do sprzedaży 1 grudnia o północy czasu japońskiego, czyli 30 listopada o 16:00 w Polsce. Lutowe i te z początku marca: 1 stycznia, czyli w sylwestra o 16:00. Rezerwacja zamyka się dzień wcześniej o 17:00 czasu japońskiego (o 9:00 w Polsce), z góry płaci się tylko kartą kredytową, z opłatą 165 jenów od rezerwacji, a dzieci w wieku japońskiej szkoły podstawowej i młodsze jadą za darmo, po jednym na dorosłego. Jeśli przegapisz sprzedaż, automaty w punkcie przesiadkowym sprzedają w dniu wyjazdu to, co zostało.

Tej zimy, żeby patrzeć, jak śnieg pada na tę ulicę, potrzebujesz biletu na bus z godziną.

Tokio, ok. czterech godzin

Pociąg, autobus, potem bus wahadłowy

Z Tokio pociąg Yamagata Shinkansen jedzie do stacji Oishida ok. trzech godzin, a autobus jeszcze ok. 40 minut. Zimą, jeśli przyjeżdżasz tylko na dzień, autobus ma cię wysadzić przy Taisho Roman-kan, hali ok. 2 km przed miasteczkiem, gdzie wszyscy przesiadają się do busa wahadłowego. Tam parkują też kierowcy. Dalej nie wjeżdża żaden prywatny samochód. Powodem jest droga: jest tylko jedna, a jedno auto, które utknie w śniegu, może zablokować dojazd karetce.

Bus odjeżdża co 20 minut, od dziewiątej do osiemnastej. Bilet w obie strony kosztuje od 700 do 1200 jenów z rezerwacją i 300 jenów więcej na miejscu, zależnie od godziny; wieczorne kursy są najdroższe. Na bilecie jest bus powrotny, 90 minut po wyjeździe. Spóźnisz się, staniesz w kolejce. Miasteczko pisze, że najdłużej czeka się wieczorem i że zdarzało się czekać trzy godziny.

Nie idź tych 2 km pieszo. Zimą nie ma tam chodnika, zaspy zwężają drogę, a zamieć, w której nic nie widać, przychodzi szybko. Strona miasteczka zaczyna od tego ostrzeżenia, pod słowem IMPORTANT.

Zmierzch

Kiedy zapalają się lampy

W mieście Yamagata słońce zachodzi 1 stycznia ok. 16:30, a 1 lutego ok. 17:00. Zarezerwuj bus godzinę wcześniej, żeby stać na moście, kiedy zapalają się lampy, a okna ryokanów żółkną. Ulica jest krótka. Przejdź ją raz w ostatnim świetle dnia, potem jeszcze raz po ciemku i w drodze powrotnej zatrzymaj się na każdej kładce: ryokany stoją naprzeciw siebie po obu stronach wody, a z kładek widać oba rzędy naraz.

Ryokany, na które patrzysz, powstały po 1926 roku, kiedy nowy odwiert dał gorącą wodę w obfitości, a miasteczko odbudowało się w drewnie, na trzy i cztery kondygnacje, w stylu, który wtedy uchodził za zachodni. Od 1986 roku miejscowe rozporządzenie chroni ulicę taką, jaka jest. Nazwa znaczy „srebrna góra”: pochodzi od kopalni srebra, które znaleziono tu w 1457 roku.

Patrz też pod nogi. Na bruku są wzory płatków śniegu, a kilka ryokanów ma w ścianach obrazy z tynku, kote-e. Idź między rzeką a rombowymi znacznikami, które biegną środkiem ulicy. Po stronie budynków z dachów zsuwa się śnieg, a miasteczko ogranicza tłum, żeby pas od rzeki był dość szeroki. Wodospad Shirogane spada z wysokości 22 m między zaspami. Stare sztolnie kopalni są zamknięte od pierwszego śniegu do maja.

Na kąpiel: Kajika-yu, publiczna łaźnia w połowie ulicy, jest otwarta od ósmej do dwudziestej, za 300 jenów, a dla nocujących w miasteczku za darmo. Omokage-yu, na końcu ulicy, to łaźnia rodzinna na wyłączność, na 50 minut, rezerwowana między 10:00 a 17:00 w izakai Choromatsu. Na kolację szukaj dwóch rzeczy: wołowiny z Obanazawy i soby z Obanazawy. Przy wejściu do miasteczka, nad rzeką, jest kąpiel dla stóp z wodą prosto ze źródła.

19:30

Ostatni bus i noc po nim

Ostatni bus powrotny odjeżdża o 19:30. Żeby zobaczyć ulicę po nim, trzeba tu spać.

Notoya Ryokan założono nad rzeką w 1892 roku, a w sierpniu 1945 roku nocował tu poeta Saito Mokichi. Rezerwacje z zagranicy przyjmuje wyłącznie na swojej stronie, nie telefonicznie ani mailem. Miasteczko prosi nocujących gości, żeby trzymali się wskazówek swojego ryokanu; Notoya na życzenie odbiera gości ze stacji Oishida. Zameldowanie od 14:00. Pokoje są w dwóch budynkach, w domu głównym i w aneksie; poproś o dom główny, drewniany ryokan ze zdjęć. Ceny pokazuje tylko system rezerwacji, dla wybranych dat.

Kolacja o osiemnastej: kaiseki, sezonowe menu z wielu małych dań, tu z miejscowych produktów: wołowina z Obanazawy, kaczka, karp. Ryokan nie przygotowuje posiłków wegetariańskich, wegańskich ani dla alergików. O dwudziestej, kiedy ostatni goście jednodniowi już odjechali, ryokan poleca godzinny spacer pod lampami. Łaźnię w grocie, pierwotne źródło ryokanu, rezerwuje się na wyłączność. Odkryta łaźnia na zboczu jest zamknięta z powodu śniegu mniej więcej od grudnia do kwietnia.

Śniadanie od 7:30. Wymeldowanie o 10:30.

7 marca

Kiedy okno się zamyka

Ograniczenia ruchu kończą się 7 marca 2027 roku, chyba że utrzyma się śnieg. Jeśli zostaną przedłużone, miasteczko ogłosi to na początku lutego. Zeszłej zimy, przy pierwszej próbie, wspartej przez japońską Agencję Turystyki, żeby zapanować nad tłumem, obowiązywały od 20 grudnia do 1 marca. Sezon przesuwa się więc z roku na rok o kilka dni, a o reszcie decyduje śnieg. Najpierw zarezerwuj pokój, gdy tylko znasz daty, potem bus w dniu sprzedaży, jeśli nadal jest potrzebny. Styczeń i luty to środek tego okresu; polskie ferie zimowe 2027, od 18 stycznia do 28 lutego w trzech turach, mieszczą się w nim w całości.

Poza zimowymi zasadami lampy i tak zapalają się co wieczór, a między tobą a nimi nie stoi żaden bilet.