Sobrino de Botín

13:00

Drzwi otwierają się o pierwszej

Sobrino de Botín otwiera się codziennie o pierwszej po południu, pod numerem 17 przy Calle de Cuchilleros, ok. pięciu minut pieszo od środka Plaza Mayor, i działa do 23:30. Przychodzisz tu po jedno: po to, co wychodzi z jego pieca na drewno. Są cztery piętra i cztery sale, a piec jeden dla wszystkich. Dom mówi, że na wszystkich czterech piętrach zachował atmosferę starej gospody.

Rezerwuj na stronie domu. Dom mówi, że kiedy internetowy kalendarz nic nie pokazuje, stolik wciąż można dostać na 13:00 albo na 23:15, każdego dnia poza dniami szczególnymi. Jeśli możesz, weź pierwszą godzinę: początek popołudnia będzie twój.

Nie rezerwuj przez formularz kontaktowy; dom mówi, że nie służy do rezerwacji. Telefony: +34 91 366 42 17 i +34 91 366 30 26.

Piec

Dąb ostrolistny, od 1725 roku

Piec działa od otwarcia domu w 1725 roku i pali się w nim drewno dębu ostrolistnego. Pilnują go mistrzowie pieczenia, a żar odgarnia się na lewą stronę paleniska, mówi dom. W 2025 roku dom skończył 300 lat, a razem z nim piec.

Prosięta są z Segowii, a razem z jagniętami przyjeżdżają z trójkąta Sepúlveda, Aranda i Riaza trzy, cztery razy w tygodniu, mówi dom. Lista przypraw jest krótka: sól, pieprz, woda, smalec, białe wino, liść laurowy, cebula i czosnek.

Zamów cochinillo asado. Z tego samego pieca wychodzi pieczona jagnięcina. Przedtem sopa castellana, kastylijska zupa czosnkowa, albo almejas Botín, małże domu. Jeśli ktoś przy stole nie je prosięcia ani jagnięciny, w karcie jest też merluza de pincho, morszczuk łowiony na wędkę, i świeża sola, a do tego gazpacho.

Piec w Botín rozpalono w 1725 roku i dom pali w nim do dziś.

Piętro

Sala z końca powieści

Poproś o salę na piętrze. Hemingway przyjaźnił się z Emiliem Gonzálezem, ojcem i dziadkiem dzisiejszych właścicieli, i w tym domu zakończył Słońce też wschodzi. „We lunched up-stairs at Botin’s”, czytamy w ostatnim rozdziale, a na lunch jest pieczone młode prosię i rioja alta. Dom mówi, że amerykańscy goście wciąż przychodzą szukać tej sali.

Do Botín Hemingway wrócił w Śmierci po południu, w 1932 roku. Inni pisarze też umieszczali tu sceny. Galdós posłał swoich bohaterów na kolację do cukierni Sobrino de Botín w Fortunata y Jacinta, w 1886 roku. Graham Greene umieścił tę restaurację w Monsignor Quixote w 1982 roku, a James Michener w Iberii.

Zamów to, co zamówił narrator.

Sala przy wejściu

Stolik 203

Parter też ma swoich stałych gości. W sali przy wejściu dom pamięta stolik po numerze. Poeci José Bergamín i Rafael Alberti zawsze jadali lunch przy stoliku 203. Jeśli piętro jest pełne, poproś o salę przy wejściu i o ten stolik.

Budynek jest starszy niż restauracja: dom znajduje go w dokumentach z 1590 roku, przy ulicy nazwanej od wytwórców noży, którzy na niej pracowali. Francuski kucharz Jean Botín i jego żona z Asturii pracowali już w okolicy, kiedy w 1725 roku jej sobrino, czyli bratanek albo siostrzeniec, Cándido Remis, otworzył tu małą gospodę. Hiszpańskie gospody tamtych czasów nie mogły sprzedawać mięsa ani wina; podróżni jedli to, co przywieźli ze sobą. Złocony drewniany fryz i ladę cukierniczą parter dostał w XIX wieku.

W XX wieku dom przejęli Amparo Martín i Emilio González, z siedmiorgiem pracowników, a ich synowie, Antonio i José, go rozbudowali. Przez całą wojnę domową Emilio prowadził go jako stołówkę dla milicjantów. W 1987 roku Księga rekordów Guinnessa uznała Botín za najstarszą restaurację świata. To samo wydanie opowiadało o nastoletnim Goi, który w 1765 roku zmywał tu naczynia. Dom nazywa to legendą, my też.

23:15

Późny stolik

Drugą godziną, którą podaje dom, jest 23:15, kwadrans przed zamknięciem. Rezerwuj ją tak samo, online, i bierz, jeśli popołudnie już przepadło.

Od 1959 roku, mówi dom, częścią Botín jest tuna, zespół studenckich muzyków: tamtego roku zaczęło tu śpiewać pięciu studentów. Czy przyjdą dziś wieczorem, dom nie mówi. Jeśli przyjdą, zostań na jedną piosenkę.